Atlas roślin

Berberys, kwaśnica (Berberis L.) – rodzaj krzewów z rodziny berberysowatych (Berberidaceae Juss.). Należy do nich ok. 450 gatunków. Występują w Eurazji, Ameryce i Afryce. W Polsce rośnie dziko tylko berberys pospolity.

Liście

Zmodyfikowane liście długopędów to ciernie, w ich kątach wyrastają skupione w wiązki liście i kwiaty. Są pojedyncze, sezonowe lub zimozielone, piłkowane.

Kwiaty

Niewielkie, sześciopłatkowe, jasnożółte, w kwiatostanach. Kwitnie od maja do czerwca.

Owoce

Podłużne jagody, zwykle czerwone. Pojawiają się latem, dojrzewają jesienią.

Źródło

Brodawnik jesienny (Leontodon autumnalis L.) – gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych. Pospolity w całej Polsce.

Łodyga

Osiąga wysokość 10-40 cm. Jest przeważnie rozgałęziona i łukowato podnosząca się. Pęd kwiatowy dęty, na szczycie (pod samym koszyczkiem) zgrubiały. W dolnej części łodyga naga, a tylko górą okryta pojedynczymi włoskami. Pod ziemią ucięte kłącze.

Liście

Zmienne w kształcie, najczęściej pierzastodzielne lub grubo ząbkowane, zebrane w przyziemną rozetę. Na łodydze tylko drobne, łuskowate listki.

Kwiaty

Koszyczki kwiatowe osadzone pojedynczo na szczycie pędu. Wszystkie kwiaty języczkowe koloru żółtego, a kwiaty brzeżne z brudnopurpurowym paskiem od spodu. Szyjki słupka brudnozielonawe, po wyschnięciu czernieją. Koszyczki kwiatowe po południu i w czasie deszczu zamykają się. Okrywa koszyczka czarniawa lub zielonoszara, krótko omszona lub owłosiona odstającymi, pojedynczymi włoskami. Puch kielichowy żóltawoszary z czerwonawym odcieniem.

Zmienne w kształcie, najczęściej pierzastodzielne lub grubo ząbkowane, zebrane w przyziemną rozetę. Na łodydze tylko drobne, łuskowate listki.

Chaber bławatek (Centaurea cyanus L. 1753) – gatunek rośliny zielnej z rodziny astrowatych. Nazwy ludowe: białasy, głowacz, jasieniec, kardy, kwiatek wołoszek, macoszka, modrak, modrzeńczyk, wasilek, wawer. Występuje w Europie oraz na Syberii Zachodniej[2]. W Polsce pospolity chwast polny, archeofit. Roślina zielna, słabo ulistniona, tworzy łany, osiąga wysokość 30–90 cm.

Łodyga

Cienka, prosta, lekko żeberkowana, pajęczynowato owłosiona, rozgałęziona.

Liście

Ułożone skrętolegle, najczęściej równowąskolancetowate, szarozielone, szerokości 2–5 mm. Dolne na ogonkach, z pojedynczymi, małymi ząbkami lub pierzastodzielne z 2–3 łatkami. Górne niepodzielone, siedzące.

Kwiaty

Kwiaty tylko rurkowate. Pojedyncze koszyczki kwiatowe o średnicy 2-3 cm wyrastają na szczytach pędów z łuskowatej, podłużnej okrywy. Przyczepki listków okrywy brzegiem piłkowanoząbkowane lub orzęsione. Korona o 5 rurkowato zrośniętych płatkach o barwie ciemnobłękitnej, czerwonej, różowej lub białej. Kwiaty brzeżne większe, 5 pręcików, słupek dolny, złożony z 2 owocolistków. Okres kwitnienia od maja do września.

Źródło

Chaber łąkowy (Centaurea jacea L.) – gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych. Rodzimy obszar jego występowania to Europa i Azja Zachodnia, ale rozprzestrzenił się też gdzieniegdzie poza tym obszarem[2]. W Polsce jest pospolity na całym obszarze kraju. Roślina wysokości do 20–80 (nawet 100) cm.

Łodyga

Pojedyncza lub rozgałęziona, prosto wzniesiona, kanciasta i szorstka.

Liście

Odziomkowe zebrane w rozetę, pojedyncze, jajowate do lancetowatych, często pierzasto powcinane, ogonkowe. Liście łodygowe siedzące, całobrzegie o zwężonej nasadzie.

Kwiaty

Zebrane w koszyczki osadzone pojedynczo na szczycie łodyg, o szerokości 2–6 cm. Koszyczek ma okrywę długości 1–2 cm, o jajowatym kształcie. Kwiaty rurkowate, fioletowopurpurowe, sporadycznie białe. Kwiaty brzeżne większe, płonne z wyraźnie dwuwargową koroną, wewnętrzne obupłciowe. Pręciki pod wpływem dotyku owada wypychają pylniki ku górze, co ułatwia przenoszenie przez nie pyłku.

Owoce

Błyszcząca niełupka, odwrotnie jajowata, długości około 3 mm.

Źródło

Chaber górski (Centaurea montana L.) – gatunek byliny górskiej należący do rodziny astrowatych. Występuje dziko w górach środkowej i zachodniej Europy.

Łodyga

Osiąga wysokość 30–70 cm, filcowato owłosiona. Tworzy podziemne, pełzające rozłogi.
Liście
Podłużnie lancetowate, od spodu filcowate, jasnozielone.

Kwiaty

Zebrane w pojedyncze koszyczki o średnicy 6–8 cm. Kwiaty tylko rurkowate, brzeżne o barwie niebieskiej, różowej lub białej, wewnętrzne fioletowawe. Listki okrywy koszyczka mają ciemne i postrzępione brzegi. Kwitnie od maja do lipca.

Biotop

Rośnie do wysokości 2100 m n.p.m. na stokach, halach i w górskich lasach. Preferuje gleby gliniaste.

Źródło

śliczna jest :)

cyt.Poradnikogrodniczy.pl

 (Iris), to bardzo liczny rodzaj, obejmujący kilkaset gatunków. Wśród nich znajdziesz doskonałe rośliny do obsadzania brzegów oczek wodnych, na ogrodowe rabaty, oraz do ogrodów skalnych. Niektóre z nich są też popularne jako kwiaty cięte. Ich wspaniałymi, barwnymi kwiatami można się cieszyć od początku wiosny do polowy lata. Kwiaty kosaćców, nazwanych Iris na cześć greckiej bogini tęczy, w wyjątkowy sposób łączą piękną architektoniczną formę z bogactwem i subtelnością barw.

Olsza czarna (Alnus glutinosa Gaertn.) – gatunek drzewa należącego do rodziny brzozowatych. Olsza czarna to jedno z ważniejszych drzew wilgotnych zarośli nadbrzeżnych i lasów łęgowych niżu. Rośnie prawie na całym obszarze Europy, a także na niektórych obszarach Azji i w północno-zachodniej Afryce. W górach i na żwirowiskach rzecznych ustępuje miejsca olszy szarej.

Kwiaty
Kwiaty zebrane w kotki. Roślina wytwarza je już przed zimą. W zimie kotki mają kolor czerwonawy, podczas kwitnienia stają się zielonkawe. Kotki męskie o długości ok. 3 cm, zwisające, występują po 2–3 razem. W okresie kwitnienia powiększają się do 5–10 cm, wytwarzając duże ilości pyłku. Po przekwitnięciu obumierają. Kotki żeńskie o długości ok. 1,5 cm występują w pęczkach po 3–5. Po przekwitnięciu kotki żeńskie silnie drewnieją i rozrastają się do 5–10 cm długości. Przypominają swoim wyglądem małe szyszki na długich szypułkach.

Materiały pobrane z http://pl.wikipedia.org/wiki/Olsza_czarna